Κανάβεραλ θα κάνουν το ΟΑΚΑ

Σάβ, 08/21/2010 - 13:59

Τους U2 τούς είδα πέρυσι τον Ιούλιο στο Βερολίνο. Ηταν μία από τις συναυλίες του πρώτου σκέλους της περιοδείας τους, που περιελάμβανε -όπως έλεγαν- τις... μεγάλες πόλεις της Ευρώπης: Βερολίνο, Λονδίνο, Μιλάνο κ.ά. Φέτος, στο χάρτη της περίφημης «360° Tour» βρίσκονται κάποιες άλλες πόλεις που, εντάξει, μην τρελαθούμε, δεν θα τις λέγαμε και παρακατιανές. Μεταξύ αυτών και η Αθήνα.

Στις 3 του Σεπτέμβρη οι U2 θα έρθουν στο ΟΑΚΑ, με το μεγαλύτερο μέρος των εισιτηρίων να έχει ήδη εξαντληθεί. Τα φθηνά κυρίως, όπως και εκείνα της αρένας. Μένουν κάποια ακριβά, πολύ ακριβά. Θα «ματώσουμε» οικονομικά όσοι δεν έχουμε αγοράσει ακόμα. Εκτός και αν η διοργανώτρια εταιρεία έχει προνοήσει και κράτησε μερικά εισιτήρια στην άκρη, ώστε να τα ρίξει στην αγορά τις τελευταίες ημέρες. Το συνηθίζουν πάντως κάτι τέτοιο στο εξωτερικό.

Αν αξίζει η φάση, αν αξίζει η συναυλία; Δεν υπάρχει άλλη απάντηση: Αξίζει και με το παραπάνω. Δεν θα έχετε δει ξανά τέτοιο stage, δεν πρέπει να φτιάχτηκε ποτέ άλλοτε τόσο εντυπωσιακή σκηνή. Θα υποστείτε ένα μικρό σοκ, σας προετοιμάζω. Μπήκα στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, εκεί που ο Τζέσε Οουενς έκανε θρύψαλα τις ναζιστικές θεωρίες του Χίτλερ για την άρια φυλή, και δεν πίστευα αυτό που έβλεπα. Ενα φουτουριστικό σκηνικό, σχεδόν διαστημικό. Και ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για τους U2, ένα μεγάλο συγκρότημα, το τελευταίο super group της ροκ, που στις συναυλίες του παρουσιάζει τα greatest hits της καριέρας του.

Η σκηνή είναι κυκλική, ανοιχτή προς όλες τις μεριές, τοποθετημένη προς το ένα άκρο του γηπέδου, μπροστά από το πέταλο. «Ο,τι επιδιώκουμε κατά το σχεδιασμό ενός σόου είναι να βρίσκουμε νέους και ενδιαφέροντες τρόπους να παρουσιάσουμε τη μουσική στο κοινό», λέει ο Γουίλι Γουίλιαμς, ο σκηνοθέτης των συναυλιών που δίνουν οι U2 τρεις δεκαετίες τώρα. «Πρέπει να μπεις μέσα στο μυαλό και τη σκέψη των μουσικών και αυτό είναι ευκολότερο για μένα, επειδή δουλεύω με το γκρουπ εδώ και 26 χρόνια. Μπορούμε σχεδόν να ολοκληρώσουμε ο ένας την πρόταση του άλλου». Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως όσοι θα βρίσκονται στο ένα πέταλο πίσω από το stage, εκεί που τα εισιτήρια είναι πάρα πολύ φθηνά, δεν θα βλέπουν και πολύ καλά. Ναι μεν 360 μοίρες, ναι μεν η σκηνή είναι ανοιχτή από παντού, αλλά ζήτημα είναι αν ο Μπόνο θα γυρίσει προς το μέρος τους για ένα - δυο τραγούδια. Οι πίσω θέσεις, δηλαδή, δεν αξίζουν. Θα νιώθετε σαν να είστε σε τιμωρία και απλώς θα παίρνετε γεύση από συναυλία.

Ο σχεδιασμός της σκηνής περιλαμβάνει μια πρωτοποριακή κυλινδρική LED οθόνη, που βρίσκεται στο πάνω μέρος. Σκεφτείτε το σαν μια σειρά από τεράστια video wall, το ένα δίπλα στο άλλο. Με τη βοήθεια αυτής της κυλινδρικής οθόνης λαμβάνουν χώρα και κάποια εντυπωσιακά κόλπα στη διάρκεια του live, τα οποία, μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να σας αποκαλύψω χαλώντας την όποια έκπληξη. Η ατσάλινη κατασκευή έχει ύψος 90 πόδια (27,43 μέτρα), ενώ ο κεντρικός πυλώνας φτάνει στα 150 πόδια (45,72 μέτρα). Σαν τη διαστημική βάση Κανάβεραλ μοιάζει ή, ακόμα καλύτερα, σαν εκείνη τη φοβερή κατασκευή από την ταινία «Επαφή» με την Τζόντι Φόστερ. Και ζυγίζει πόσους τόνους. Να δούμε αν θα αντέξει το καινούργιο γκαζόν του γηπέδου. Εχουμε και αγώνες.

Δεν είναι φυσικά μόνο τα τεχνικά, το θέαμα. Το βασικότερο είναι η μουσική, ο άρτος. Και οι U2 από καλή μουσική, άλλο τίποτε. Ακόμη και το τελευταίο τους άλμπουμ, το «Νο Line On The Horizon» -τρία τραγούδια παίζουν από εδώ στη συναυλία- είναι πολύ καλό. Τριάντα τόσα χρόνια μετά και το συγκρότημα διατηρεί σε υψηλά επίπεδα την έμπνευσή του. Ο Bono, ο Edge, ο Larry Mullen και ο Adam Clayton γνωρίστηκαν στο σχολείο και έφτιαξαν τους U2 το 1978. Το «Boy» (1980), το «October» (1981) και το «War» (1983) ήταν τα τρία πρώτα άλμπουμ τους. Τον Ιούλιο του 1985 τούς παρακολούθησαν εκατομμύρια θεατές στο Live Aid, ενώ το περιοδικό Time τούς ανακήρυξε «το πιο καυτό εισιτήριο της ροκ». Το «The Joshua Tree», το καλύτερο κατά την προσωπική μου γνώμη άλμπουμ τους, βγήκε το 1987 αποσπώντας κι ένα βαβείο Γκράμι. Το «Achtung Baby», στην αρχή της δεκαετίας του 90, σηματοδοτούσε μια ηλεκτρονική στροφή στην καριέρα τους. Καλός δίσκος, διαφορετικός από τις προηγούμενες δουλειές τους, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ο κορυφαίος της χρονιάς. Ακολούθησε το αντίστοιχης αισθητικής και ανάλογου μουσικού ύφους «Zooropa», πολύ πιο αδύναμο όμως σε συνθετικό επίπεδο. Ηδη ο Bono είχε ξεκινήσει την αμφιλεγόμενη φιλανθρωπική του δράση, συμμετέχοντας σε διάφορα επιχειρηματικά φόρουμ, στα οποία γιάπηδες πίνουν σαμπάνιες και τρώνε φρέσκιες συναγρίδες. Συνάντησε και ξένους ηγέτες, μεταξύ των οποίων και όλους τους τελευταίους Αμερικανούς πρόεδρους. Ο Μπόνο, όντως, αποτελεί ένα ζήτημα...

Το 2000, οι U2 επέστρεψαν με το «All That You Can't Leave Behind», δίνοντας μια σειρά συναυλιών σε μικρά club για πρώτη φορά μέσα σε 17 χρόνια. Το 2005 κυκλοφόρησαν το (έτσι κι έτσι) «How to Dismantle An Atomic Bomb», ενώ ψηφίστηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Για το περσινό τους άλμπουμ τα είπαμε νωρίτερα -πολύ καλό. Η καριέρα τους μεταφράζεται σε εξής: 12 άλμπουμ με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 160 εκατομμύρια, 22 βραβεία Γκράμι, μία υποψηφιότητα για Οσκαρ, ενώ είναι Πρεσβευτές Συνείδησης της Διεθνούς Αμνηστίας. Το 2003 κέρδισαν Χρυσή Σφαίρα για το καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι, «The Hand's That Built America», από την ταινία «Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης». *

Το set-list της συναυλίας τους στο Τορίνο (6 Αυγούστου)

Return Of The Stingray Guitar (καινούργιο, ινστρουμένταλ)

Beautiful Day

Magnificent

Get On Your Boots

Mysterious Ways / My Sweet Lord

Happy Birthday

Ι Still Haven't Found What Ι'm Looking For

North Star (καινούργιο κομμάτι)

Glastonbury (καινούργιο κομμάτι)

Elevation

In Α Little While

Miss Sarajevo

Until The End Of The World

The Unforgettable Fire

City Of Blinding Lights

Vertigo

Crazy Tonight / Discotheque

Sunday, Bloody Sunday

MLK

Walk On / You'll Never Walk Alone

Encore

One

Amazing Grace / Where The Streets Have Νο Name

Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me

With Or Without You

Moment of Surrender

http://www.enet.gr/garnish/subarticles.png?5008041221); background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; background-color: rgb(255, 255, 255); border-left-width: 1px; border-left-style: dotted; border-left-color: rgb(153, 153, 153); font-size: 0.9em; background-position: 0% 0%; background-repeat: no-repeat no-repeat; ">

Διασταυρώνουν τα ξίφη τους για τους U2

Εκπληκτικός ήχος και συναίσθημα

Μάλλον πολυτέλεια είναι να αγνοήσει κάποιος την έλευση των κορυφαίων εκπροσώπων της μουσικής και της δυναμικής των σταδίων, την ίδια ώρα που αυτή η συναυλιακή λογική με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται στην εξαφάνισή της.

Τάσος Βογιατζής, εκδότης περιοδικού SONIKΣτην εποχή της ιδιωτικής απόλαυσης, της ιντερνετικής επαφής και αναζήτησης, των μικρών clubs και ονομάτων, μια rock συναυλία που κανείς βιώνει μόνο ψυχικά και καθόλου οπτικά (έχοντας τεράστια απόσταση από τον καλλιτέχνη), μοιάζει εύκολο να αγνοηθεί ή να χλευαστεί από τους «ψαγμένους».

Ελα όμως που εδώ μιλάμε για τους U2, ίσως τη μοναδική μπάντα αυτής της δυναμικής που, ενώ από τη μία πουσάρει με όλο και περισσότερες νεωτεριστικές διαθέσεις το τρίο «φώτα, video και σκηνικό design» (από το 1999), από την άλλη μοιάζει να παίζει και για τον τελευταίο παριστάμενο στο στάδιο, δίνοντας έμφαση στη συνολική εμπειρία. Ο εκπληκτικός ήχος μοιάζει να έρχεται από παντού κατ' ευθείαν στα αυτιά σου, κομμάτια σαν τα «Pride», «City Of Blinding Lights» και «Where The Streets Have Νο Name» ακούγονται ιδανικά μόνο σε τέτοιες λαοσυνάξεις, ενώ το show δεν περιορίζεται στον pop εντυπωσιασμό ενός αγώνα δρόμου για να αλλαχτούν σκηνές και κοστούμια, αλλά προσφέρει άφθονο εφέ, κρατώντας γερά το συναίσθημα...

Περνάνε τους θεατές για χαζοβιόληδες

Δεν έχει να κάνει με το ότι ο Bono είναι ένας αφόρητος πλιατσικολόγος τάχα μου ανθρωπιστικών, αλλά στην πραγματικότητα ενοχικών συνδρόμων από την ίδια μεγάλη μάζα που πιστεύει, ας πούμε, ότι ο Αλ Γκορ με το παιδαριώδες ντοκιμαντέρ του είναι ο άνθρωπος που θα σώσει τον έρμο τον πλανήτη μας.

Θεοδόσης Μίχος, αρχισυντάκτης περιοδικού EsquireΕτσι ήταν από παλιά, από την εποχή που κυμάτιζε λευκές σημαίες επί σκηνής (για να μην πω ακόμη πιο πίσω). Δεν έχει να κάνει ούτε καν με το ότι -αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς δηλαδή- οι U2 έχουν να γράψουν ένα πραγματικά καλό τραγούδι περίπου 17 με 19 χρόνια (από την εποχή του «Zooropa» και του «Achtung Baby» αντίστοιχα, όπως το πάρει κανείς).

Το πρόβλημα είναι ότι οι U2 επιμένουν να πιστεύουν ότι είναι το σπουδαιότερο από τα μεγάλα (όχι κατ' ανάγκη σε ειδικό βάρος) συγκροτήματα εκεί έξω, ευλογώντας τα γένια τους με το λιγότερο ουσιώδη τρόπο: παρουσιάζοντας σε κάθε περιοδεία ένα υπερθέαμα μεγαλύτερο από αυτό της προηγούμενης, και επί της ουσίας αντιμετωπίζοντας το κοινό όπως οι κονκισταδόρες τους Αμερικανούς ιθαγενείς: σαν χαζοβιόληδες που εύκολα μανιπουλάρονται με φαντεζί πετράδια, λαμπιόνια, τεράστια λεμόνια (ήμουν κι εγώ στην -τότε Πολιτιστική Πρωτεύουσα- Θεσσαλονίκη, πριν από 16 χρόνια), σκηνές που στριφογυρίζουν 360 μοίρες και, άμα λάχει, στο τέλος περγαμόντο.

Ως γνωστόν, όμως, οι πραγματικά και όχι κατ' επίφαση σπουδαίοι καλλιτέχνες πείθουν το κοινό τους μοναχά με τα τραγούδια τους. Ο Bono και η παλιοπαρέα του καλά θα κάνουν να δουν το «London Calling», το dvd από την περσινή συναυλία του Bruce Springsteen στο Hyde Park.

Και μετά ας συνεχίσουν να ασχολούνται με τη σωτηρία της σαλαμάνδρας στην Παπούα-Νέα Γουινέα, ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο τούς χαλάει αυτή την εποχή το μακάριο ύπνο τους.

1997: η πρώτη τους εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη

Καραβάνια ξεκινούσαν τότε, θυμάμαι, από Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.

Πολιτιστική Πρωτεύουσα η συμπρωτεύουσα, όταν ο θεσμός έμοιαζε να διαθέτει ακόμα κάποια αίγλη. Οι U2, στην πρώτη και μοναδική έως τώρα εμφάνισή τους στην Ελλάδα, έπαιξαν στο λιμάνι της πόλης μπροστά σε 60 χιλιάδες κόσμο. Ηδη από τα μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου ροκ, μάζεψαν κόσμο από ολόκληρη την Ελλάδα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από το live. Να σας πω για τραγούδια και ατμόσφαιρα. Οχι. Μόνο τους τεράστιους γερανούς στο λιμάνι έχω ακόμα στο νου μου και το άκρως βιομηχανικό σκηνικό που δημιουργούσαν. Ενα άγριας ομορφιάς σκηνικό. Α, ναι, και τις προσπάθειές μου να πλησιάσω κοντά στη σκηνή. Στάθηκε αδύνατον, τόσο πολύς ήταν ο κόσμος. Το «With Or Without You» θυμάμαι, πάντως, ότι το έπαιξαν. Με αναπτήρες αναμμένους. Respect.