"…Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δε γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δε θα μπορέσετε να γυρίσετε… να προσέχετε πάντα το ποτάμι… .Μη σας παρασύρει…" Η Μελλισάνθη, η Ιουλία, η Ασπασία, η Πολυξένη και η Μαγδαληνή μεγαλώνουν με τη μητέρα τους σ' ένα χωριό στον Όλυμπο, δίπλα σ' ένα ποτάμι. Αυτό που επιθυμούν και οι πέντε είναι να γνωρίσουν τη ζωή μακριά από το πατρικό τους. Και θα το καταφέρουν! Η μοίρα θα τις στείλει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, κάνοντας το όνειρο πραγματικότητα. Μόνο που καμιά φορά, τα όνειρα γίνονται εφιάλτες που στοιχειώνουν και κυνηγούν... Πέντε γυναίκες, πέντε ζωές συγκλονιστικές, γεμάτες έρωτα και ανατροπές, ενώ το σπίτι δίπλα στο ποτάμι περιμένει υπομονετικά αυτό που ξέρει ότι θα συμβεί….

Πηγή : www.psichogios.gr

Ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να θυμηθώ τι όψη έχει η μοναξιά... Ποιο απ' όλα της τα πρόσωπα ήταν ­εκείνο που με τρόμαζε; Ποιο, τελικά, αγάπησα; Ένα πια γνωρίζω με σιγουριά: η επιλεγμένη μοναξιά είναι ευκαιρία... Αρχή για ταξίδια προσωπικά, στραμμένα στο εντός…

Μια νέα γυναίκα αποσύρεται στην ερημιά για να ανακαλύψει τον εαυτό της και να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της.
Εκείνος την έμαθε τον πραγματικό έρωτα. Εκείνη του «γνώρισε» πως είναι μουσικός. Εκείνη, μαζί του, αγάπησε τη μοναξιά της. Κι ύστερα, αγάπησε και τη δική του... «μοναξιά».
Είναι διαφορετικός. Κι εκείνη μαζί του άλλαξε. Βρήκε με κόπο τις αλήθειες της, έμαθε να κοιτάζει... με ξαστεριά αυτά που άλλοτε φοβόταν ν' αντικρίσει. Της έδειξε ποια θα γινόταν χωρίς να της αρέσει, μόνο και μόνο γιατί φορούσε το χιτώνα της ανασφάλειας. Κι αυτός τούτο το χιτώνα, πολύ διακριτικά, τον έβγαλε από τους ώμους της και την έκανε να περπατά πιο γρήγορα…