Του Παναγιώτη Χριστοπούλου
Μια φορά κι ένα καιρό, την ετήσια μονοήμερη εκδρομή στον Παρνασσό τη λαχταρούσες σαν τρελός. Ξεκινούσες να τη σκέφτεσαι με το που κρύωνε η θάλασσα κι έκοβες τα μπάνια και τα σπορ του νερού, και συνέχιζες να τη θυμάσαι πολύ καιρό μετά το Πάσχα - ειδικά αν έπεφτε νωρίς. Και ήταν τόσο μεγάλος ο πόθος να κουτρουβαλήσεις παρέα με χίλιους ακόμη άσχετους με το σκι -ή με το νεοφώτιστο τότε σνόουμπορντ- που δεν σε πείραζε ούτε η ομίχλη που έβγαζε κάθε τόσο, ούτε η μία ώρα που περίμενες για να ανεβείς στον «Ηρακλή», ούτε το ότι η «6» ήταν είτε μονίμως παγωμένη είτε μονίμως άστρωτη και στο τέλος της μέρας ήσουν γεμάτος μελανιές. Το θεωρούσες απίστευτη εμπειρία και εκνευριζόσουν λίγο με τους σνομπ που την τσαλαπατούσαν μ' ένα «εγώ στο Γκστάαντ πέρασα υπέροχα». Βέβαια, βαθιά μέσα σου ήξερες ότι στο Γκστάαντ η εμπειρία ήταν όντως πολύ πιο συναρπαστική και ο λόγος που θύμωνες ήταν η ζήλια που δεν μπορούσες να χαθείς κι εσύ στις Αλπεις για καμιά βδομάδα. Ευτυχώς -ή δυστυχώς- τα δεδομένα έχουν αλλάξει εδώ και μια δεκαετία περίπου. Κι έχουν αλλάξει κι από τις δύο πλευρές. Σ' εμάς εδώ το να νοικιάσεις ένα σαλέ κοντά σε κάποιο χιονοδρομικό είναι μία από τις πολυτέλειες που, όταν τους προσθέτεις και τις τιμές όλων των υπολοίπων απολαύσεων που θες να ζήσεις στο βουνό (φαγητό, ποτό κ.λπ.), σε βγάζουν για τα καλά εκτός μπάτζετ. Την ίδια ώρα, στα μεγάλα κέντρα της Ευρώπης, κτίζονται συνεχώς νέα σαλέ, οι τιμές πέφτουν και -αν συνυπολογίσεις ότι τα τελευταία χρόνια ο ανταγωνισμός στις αεροπορικές έχει επιφέρει και μείωση τιμών για τους δημοφιλείς προορισμούς- τα εισιτήρια για το Μιλάνο ή τη Γενεύη (τα δύο πλησιέστερα στις Αλπεις μεγάλα αεροδρόμια) είναι αρκετά οικονομικά. Δεν λέω ότι το ταξίδι για μια ή δύο βδομάδες στο εξωτερικό για σκι ή σνόουμπορντ έγινε ξαφνικά φτηνό. Και πάλι το μίνιμουμ που θα χαλάσεις φτάνει στα 1.000 ευρώ. Το θέμα είναι τι αγοράζεις μ' αυτά και γιατί -αν έχεις την ευχέρεια- αξίζει περισσότερο να τα ξοδέψεις κάπου στις Αλπεις. Τι «παίρνεις» με 1.000 ευρώ Εγώ το κάνω αρκετά χρόνια τώρα. Και αρκετά χρόνια τώρα πετάγομαι και στα ελληνικά βουνά, με κάθε ευκαιρία. Περνάω πολύ καλά και στα δύο -για διαφορετικούς λόγους πάντως- αλλά η εμπειρία του ίδιου του σπορ είναι μακράν ανώτερη έξω. Δεν θα κάτσω να κάνω συγκρίσεις εδώ. Αναλόγως του τι ζυγίζει ο καθένας ως πιο σημαντικό, μπορεί και να συγκρίνει από μόνος του εύκολα τις δύο επιλογές. Εγώ απλώς θα παραθέσω τα δεδομένα. Ας πούμε, τι παίρνεις με 1.000 ευρώ - για να βάλουμε κι ένα όριο στα έξοδα. Κατ' αρχάς, τα εισιτήρια. Αναλόγως του πόσο νωρίς θα κλείσεις -άρα του πόσο νωρίς θα αποφασίσεις πότε θες να πας- θα τα βρεις φθηνότερα. Εννοείται ότι στη high-season (Χριστούγεννα ή Πάσχα) και αν δεν προνοήσεις, τα αεροπορικά θα είναι πολύ πιο ακριβά. Καλό πάντως είναι να αγνοήσεις τη high-season ούτως ή άλλως γιατί είναι η χειρότερη περίοδος να πας αν δεν σε ενδιαφέρουν τα κοσμικά δρώμενα, αλλά μόνο το σκι. Σε γενικές γραμμές, πάντως, Γενεύη και Μιλάνο μετ' επιστροφής δεν θα σου κοστίσουν πάνω από 300 ευρώ. Σ' αυτά πρέπει να προσθέσεις και τα εισιτήρια προς και από το χιονοδρομικό κέντρο (με τρένο ή λεωφορείο) ή το πόσο θα σου κοστίσει να κλείσεις ένα μίνι βαν με οδηγό ή να νοικιάσεις με την παρέα σου αυτοκίνητο. Ας πούμε άλλα 50 μέχρι 150 ευρώ. Η εναλλακτική λύση είναι να πάρεις το αυτοκίνητό σου. Ιδανική για όσους λατρεύουν την οδήγηση και έχουν χρόνο για ξόδεμα -και άρα θα βάλουν και αξιοθέατα, εκτός από το σκι, στο ταξίδι τους-, αλλά αν το πρόγραμμά σου και τα οικονομικά σου είναι στριμωγμένα, δεν αξίζει τον κόπο. Υπάρχει βέβαια και το πλοίο... Εφόσον μπορείς να εξασφαλίσεις μεγάλη άδεια. Αυτό, πάντως, για το οποίο δεν θα ανησυχήσεις ποτέ είναι οι αλυσίδες. Ναι μεν θα τις χρειαστείς σε περίπτωση ξαφνικής χιονοθύελλας, όμως μέχρι τα χιονοδρομικά σε όλες τις Αλπεις οι δρόμοι είναι πάντα πεντακάθαροι. Για τον απλούστατο λόγο ότι τα χιονοδρομικά ξεκινούν μέσα από το χωριό. Και όχι 10 χιλιόμετρα πιο πάνω... Σκι σε πάνω από 100 πίστες Οι Αλπεις, με τις πολλές κορυφές και τις μεγάλες υψομετρικές διαφορές, «βγάζουν» πολύ μακριές πίστες (προσωπικά έχω κάνει μέχρι και 8 χιλιόμετρα στην ίδια!) ή πολλές μικρότερες που συνδέονται μεταξύ τους. Τα λιφτ είναι εξαιρετικά γρήγορα σε όλα τα μεγάλα κέντρα και στα περισσότερα έχουν windscreen ή υπάρχουν πολλά «αυγά» και «γόνδολες» για να μην κρυώνεις. Το «πιατάκι» και η «άγκυρα» είναι δύο είδη προς εξαφάνιση στην αλλοδαπή και κάθε χιονοδρομικό που σέβεται τον εαυτό του περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα snowpark με άλματα, half και quarter pipes, rails και ό,τι άλλο χρειάζεται ένας σνοουμπορντάς για τα κόλπα του. Το χιόνι είναι συνήθως αρκετά καλό και βοηθιέται από το τεχνητό που «φτύνουν» τα κανόνια. Τα ρατράκ δουλεύουν όλη νύχτα, αλλά από κέντρο σε κέντρο η δουλειά που κάνουν ποικίλλει. Στην Αυστρία και την Ιταλία συνήθως είναι πιο «επαγγελματίες» και εκεί θα βρείτε τις καλύτερα πατημένες πίστες. Η σήμανση είναι συνήθως εξαιρετική (όχι ότι δεν έχω συναντήσει και χιονοδρομικά τόσο χαώδη που δεν βγάζεις ποτέ άκρη με τις πινακίδες, αλλά αν ξέρεις να διαβάζεις λίγο τους χάρτες που σου δίνουν, δεν θα έχεις πρόβλημα). Αλλο ένα «συν» είναι ότι σαλέ για φαγητό δεν υπάρχουν μόνο στη βάση, αλλά σε κάθε «κομβικό» σημείο, οι τιμές όμως εκεί είναι αρκετά «τσιμπημένες». Το πιο σημαντικό πάντως είναι ότι σχεδόν πουθενά δεν συναντάς ουρές για το λιφτ. Αν εξαιρέσεις τα πολύ κεντρικά «αυγά» -κι αυτά μόνο στη high season- όπου μπορεί να περιμένεις ακόμη και δέκα λεπτά, σχεδόν σε όλα θα ανεβείς χωρίς εκνευριστική αναμονή. Πράγμα λογικό, όταν όλος αυτός ο κόσμος μοιράζεται σε τόσο πολλές διαφορετικές πίστες. Σε κάποια κέντρα υπάρχουν και προβολείς, για νυχτερινό σκι! Τα περισσότερα ξεκινούν τη λειτουργία τους από τον Οκτώβριο (αν φυσικά χιονίσει) κλείνουν μέχρι και τέλη Μαΐου, ενώ δεν είναι και λίγα αυτά που παραμένουν ανοιχτά και το καλοκαίρι. Στο Tonale της Ιταλίας, για παράδειγμα, υπάρχουν αρκετές πίστες σε πάνω από 3.000 υψόμετρο όπου το χιόνι δεν λιώνει ποτέ και το καλοκαίρι, μέχρι το μεσημέρι που αρχίζει να «σουπιάζει», είναι μια χαρά για σκι! Πού είναι ο μπάτλερ; Για να νοικιάσεις ένα σαλέ για μια εβδομάδα, θα ξοδέψεις από 200 έως και 2.000 ευρώ. Αναλόγως του τι σαλέ θα είναι αυτό, πόσο κοντά στις πίστες, ποια περίοδο θα πας, πόσο μεγάλη θα είναι η παρέα σου και αν θα περιλαμβάνει το φαγητό (αλλά και τον μάγειρα!). Πριν από τρία χρόνια στο Meribel μου πήγε κάπου 800 ευρώ και ήταν ένα απίστευτο κουκλί πάνω στην πίστα, με μαγείρισσα και μπάτλερ και τόσο φαγητό που κατάφερα και πήρα δυο κιλά, παρότι έκανα σνόουμπορντ όλη μέρα. Πρόπερσι, στο Val d' Isere, πήγε λίγο παραπάνω, αλλά πρόκειται για ένα από τα πιο πολυτελή σπίτια που έχω δει (και τζακούζι στο μπαλκόνι με θέα τις πίστες). Με 250 ευρώ πάντως υπάρχουν αξιοπρεπή σαλέ όπου μπορείς να μαγειρέψεις μόνος και να ρίξεις το κόστος διαμονής και διατροφής σε περίπου 300 ευρώ σύνολο. Εναλλακτική λύση είναι φυσικά τα ξενοδοχεία, ιδανικά για ζευγαράκια ή πολύ μικρές παρέες. Αλλά αν είστε πάνω από 6 άτομα, δεν το συζητώ καν: το σαλέ είναι μια εμπειρία που δεν πρέπει να χάσετε. Πού θα το βρεις; Οποιαδήποτε έρευνα για «ski chalets in Europe» στο Google θα σου δώσει άπειρα αποτελέσματα! Ενας άλλος παράγοντας που διαφοροποιεί την τιμή είναι το πότε θα πας. Στις περιόδους υψηλής ζήτησης οι τιμές μπορεί να είναι μέχρι και διπλάσιες και δεν αξίζει. Γιατί συν τοις άλλοις δεν θα απολαύσεις το σκι σου, λόγω πολυκοσμίας στις πίστες. Αρχές Ιανουαρίου και από μέσα Απριλίου και μετά, συνήθως το χιόνι είναι μια χαρά και ο κόσμος περιορισμένος. Εκτός, φυσικά, αν πέσει το δικό μας Πάσχα ή των Καθολικών Απρίλιο, οπότε αλλάζουν τα δεδομένα. Με απλά λόγια, αν κινηθείς γρήγορα και το ψάξεις λίγο, μπορείς να περάσεις μια εβδομάδα σκι και σνόουμπορντ σε ένα από τα πιο ωραία χειμερινά κέντρα του κόσμου, χωρίς να ξοδευτείς περισσότερο απ' ό,τι αν το έκανες στην Ελλάδα. Και μόνο γι' αυτή τη σκέψη, αξίζει τον κόπο! Και κλείνω με κάτι ακόμη πολύ βασικό: τις σχολές. Δεν είναι και λίγο να σε μαθαίνουν το σπορ άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά σε αυτές τις εγκαταστάσεις 6 μήνες το χρόνο και που πιθανότατα απολαμβάνουν οι ίδιοι -αθλητικά- το χιόνι από τη μέρα που γεννήθηκαν. Με 2 - 3 μαθήματα κάθε σεζόν, γυρίζεις πίσω ανεβασμένος ένα ολόκληρο επίπεδο! Για όσους, πάλι, δεν έχουν καμιά όρεξη να περνούν τη μισή τους ημέρα κατεβαίνοντας τις πλαγιές, οι Αλπεις αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια σε ιδανικό προορισμό για σπα και χαλάρωση. Σε όλα τα μεγάλα ski resorts, τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία συνοδεύουν πια το hotel και με τη λέξη spa.
Aναζητώντας την τέλεια πίστα
1. ALPE D' HUEZ/Γαλλία Δεν είναι το μεγαλύτερο γαλλικό χιονοδρομικό (αν και στη Γαλλία δεν υπάρχει ο όρος «μικρό»), αλλά είναι ιδιαίτερα «φιλικό». Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70 συναγωνιζόταν σε φήμη το Courchevel, αλλά μετά έμεινε σε πιο χαμηλούς τόνους. Ενα όμορφο χωριό, με πολλές δραστηριότητες για τα παιδιά, ιδανικό για οικογένειες. Εκεί καταλήγει κάθε χρόνο η ανηφόρα του πιο δύσκολου ετάπ του Γύρου της Γαλλίας... Διαθέτει και την πιο μακριά πίστα στον κόσμο, τη Sarenne, με μήκος 16 χιλιόμετρα! Βρίσκεται στις κεντρικές Γαλλικές Αλπεις, περίπου δυόμισι ώρες με το αυτοκίνητο από τη Γενεύη. 2. ARLBERG/Αυστρία Αυτό που οι περισσότεροι γνωρίζουν ως St Anton είναι ένα σύμπλεγμα από 5 χιονοδρομικά και πάνω από 100 πίστες σε μία από τις ομορφότερες περιοχές της Ευρώπης και ένα από τα παραδοσιακότερα χειμερινά θέρετρα. Ιδανικό για τους πολύ προχωρημένους ή τους πολύ αρχάριους, αφού οι σχολές εδώ είναι από τις καλύτερες στον κόσμο. Η διαδρομή με το τρένο από το Ινσμπρουκ προσφέρει το φοβερό πέρασμα από το τούνελ Αρλμπεργκ, μήκους 10 χιλιομέτρων! 3. BANSKO/Βουλγαρία
4. BORMIO/Ιταλία Γνωστό λόγω των αγώνων που γίνονται εκεί, αλλά όχι ιδιαίτερα μεγάλο. Με δυο λόγια, ιδανικό για προχωρημένους σκιέρ. Επίσης, ιδανικό για χαλάρωση, χάρη στα ιαματικά λουτρά του με την τεράστια ιστορία των 2.000 ετών. Βρίσκεται στον βορρά της Λομβαρδίας, πολύ κοντά στα ελβετικά σύνορα και το Σεν Μόριτζ. 5. BOROVETS/Βουλγαρία Πέντε πίστες όλες κι όλες, αλλά έτσι όπως συνδέονται μεταξύ τους δημιουργούν τεράστιες βόλτες. Για το «μικρό» βουλγαρικό resort ισχύουν όσα και για το μεγάλο αδελφάκι του. 6. CORTINA/Ιταλία Το πιο γνωστό από τα χιονοδρομικά της «γειτόνισσας» Ιταλίας δεν είναι και το πιο καλό, είναι όμως το πιο κοσμοπολίτικο. Οι πίστες δεν ξεπερνούν τις 100 και είναι ιδανικές για τους αρχάριους. 7. CHAMONIX/Γαλλία
8. DAVOS/Ελβετία Διάσημο για τις διπλωματικές συσκέψεις που κατά καιρούς έχουν λάβει χώρα εκεί, το χωριουδάκι της Ελβετίας διαθέτει κι ένα κουκλίστικο χιονοδρομικό με 305 χιλιόμετρα διαδρομών σε 85 πίστες. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα οργανωμένα, αλλά και ακριβότερα μέρη για να περάσεις τις διακοπές σου. 9. GSTAAD/Ελβετία Αν ανήκεις στην υψηλή κοινωνία, όλο και κάποιος γνωστός σου θα διαθέτει σαλέ εκεί. Ο αγαπημένος χειμερινός προορισμός των Ελλήνων κοσμικών προσφέρεται και για σπορ, αλλά σίγουρα δεν θα είναι αυτός ο λόγος που θα βρεθείς εκεί, αν τελικά το πράξεις! 10. KITZBUHEL/Αυστρία Εδώ κάποιοι ξεκίνησαν να κάνουν σκι από το 1892. Και έχουν δημιουργήσει μια τεράστια παράδοση. Το «Διαμάντι των Αλπεων» διαθέτει τις καλύτερες σχολές σκι στον κόσμο. 11. MADONNA DI CAMPIGLIO/Iταλία Οσες φορές έχω πάει, έχω πέσει πάνω στον Μίκαελ Σουμάχερ. Τώρα που τα παράτησε ως πιλότος, πιστεύω ότι θα είναι πια μόνιμος κάτοικος του Madonna. Το λιγότερο τουριστικό από τα χιονοδρομικά της Ιταλίας είναι ίσως το καλύτερο. Συνδέεται με την πανέμορφη Marileva και είναι εγγυημένο για την καλύτερη αθλητική εμπειρία που θα έχεις ζήσει ποτέ. 12. SERRE CHEVALIER/Γαλλία
13. St MORITZ/Ελβετία Το κάποτε διασημότερο χιονοδρομικό του κόσμου, διαθέτει κάτι από την παλιά του αίγλη, αλλά σίγουρα είναι περισσότερο ποθητό στους κοσμοπολίτες παρά στους φανατικούς σκιέρ. Αν προσεγγίζεις περισσότερο την πρώτη κατηγορία και θες να νιώσεις λίγο πλέι μπόι του παλιού καλού καιρού, ετοιμάσου! 14. VERBIER/Ελβετία Από τα καλύτερα οργανωμένα χειμερινά θέρετρα -όχι μόνο για σκι ή σνόουμπορντ, αλλά και για δεκάδες άλλες δραστηριότητες όπως αναρρίχηση, παρά πέντε, έλκηθρο κ.λπ.- είναι μια καλή επιλογή για όσους νιώθουν ότι θα βαρεθούν να κατεβαίνουν απλώς τις πλαγιές... 15. ZERMATT/Ελβετία Μαζί με το γειτονικό Matterhorn αποτελούν το πιο γνωστό χιονοδρομικό της Ελβετίας, κι αυτό κυρίως λόγω του Klein Matterhorn, που στα 3.820 υψόμετρο είναι η «γόνδολα» που φθάνει ψηλότερα από οποιαδήποτε άλλη σε ολόκληρο τον κόσμο. Τόσο ψηλά, είναι σούπερ και για εμπειρίες εκτός πίστας, συνεπώς ιδανικό για σνοουμπορντάδες.
Πηγή : www.kathimerini.gr
|
|||||
|
Τιμή: €170,28 (€209,44 Με ΦΠΑ) |
Τιμή: €173,91 (€213,91 Με ΦΠΑ) |
Τιμή: €351,56 (€432,42 Με ΦΠΑ) |
Τιμή: €409,06 (€503,14 Με ΦΠΑ) |
|
Τιμή: €593,92 (€730,52 Με ΦΠΑ) |
Τιμή: €681,09 (€837,74 Με ΦΠΑ) |
Τιμή: €1.210,84 (€1.489,33 Με ΦΠΑ) |



Η κάρτα στο χιονοδρομικό θα σου κοστίσει 150-220 ευρώ. Περιλαμβάνει ένα εξαήμερο πάσο για τα λιφτ και ασφάλεια: αν χτυπήσεις τόσο ώστε να μην μπορείς να κάνεις άλλο σκι, πηγαίνεις στο γιατρό, παίρνεις ένα χαρτί, το πας στο γκισέ και σου γυρίζουν πίσω το υπόλοιπο των ημερών! Στα περισσότερα μεγάλα χιονοδρομικά της Ευρώπης με το εξαήμερο πάσο αποκτάς πρόσβαση σε πάνω από 100 πίστες. Κι αυτό γιατί σχεδόν όλα ενώνονται μεταξύ τους και μπορείς να συνεχίσεις και στο διπλανό. Κλασικότερο παράδειγμα είναι το Trois Valees της Γαλλίας, όπου το περίφημο Courchevel συνορεύει με τα Meribel, Les Menuires και Val Thorens, με αποτέλεσμα το όλο resort να είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο με 570 πίστες!
Δεν είναι Αλπεις, αλλά είναι κοντά και φτηνά. Με πούλμαν και μέτριο ξενοδοχείο, τη βγάζεις και με λιγότερα από 300 ευρώ! Οι 20 πίστες θα φανούν λίγες σε όσους έχουν πάει στις Αλπεις, αλλά σε όσους το καλύτερό τους έως τώρα ήταν ο Παρνασσός, η αναβάθμιση θα φανεί τεράστια!
Ισως το πιο όμορφο χωριό που διαθέτει χιονοδρομικό κέντρο και σίγουρα ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα. Βρίσκεται ακριβώς κάτω από την πιο ψηλή κορυφή των Αλπεων, το «Λευκό Ορος», και διαθέτει 170 χιλιόμετρα διαδρομών, μοιρασμένα σε περίπου 70 πίστες.
Πολύ κοντά στην Ιταλία, το «ανερχόμενο» από τα γαλλικά resorts διαθέτει 114 πίστες και τις περισσότερες μέρες με ήλιο απ' ό,τι τα υπόλοιπα χιονοδρομικά των Αλπεων. Είναι το καλύτερο μέρος για όσους προτιμούν cross-country σκι, αφού τα μονοπάτια φτάνουν σε μήκος τα 35 χιλιόμετρα!